วันนี้ใช้ชื่อเรื่องว่า "แม้เจออุปสรรคก็บ่ยั่น" ก็เพราะว่าไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายเรื่องราวที่กำลังจะเล่าต่อไปนี้ซึ่งเป็นเรื่องราวที่หลายๆคนบอกว่า "โอ้วววว สุดยอด......นั่นคือรักแท้ หรือเปล่านี่"
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง เป็นเรื่องของเพื่อนพี่ที่ทำงาน........ แต่ก่อนอื่น ขออนุญาติถามซักเล็กน้อยก่อนละกันว่า....ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำอย่างนั้นไหม???
ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งอายุราวๆ 24-25 หน้าตาดี จนถึงดีมาก (คอนเฟิร์มจากผู้ชายแมนๆด้วยกัน) การศึกษาดี ฐานะก็พอใช้ได้.....เขาได้เดินทางเข้าไปในประเทศเขมรเพื่อทำวิจัยชิ้นหนึ่ง อยู่ไปอยู่มาเขาก็พบกับสาวเขมรคนหนึ่งซึ่งทำให้โลกของเขาเปลี่ยนไป
สาวคนนั้น อายุอานามก็คงจะราวๆเดียวกันกับเขา ถ้าพูดอย่างนี้หลายๆคนก็คงคิดว่า ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกเลย มีคู่รักตั้งมากมายที่มาจากต่างถิ่น ต่างภาษา... แต่ผู้หญิงคนนี้เธอเป็นคนเก็บขยะธรรมดา (โปรดอย่าเข้าใจผิด ไม่ได้เล่าในเชิงดูถูก แต่กำลังชี้ให้เห็นความแตกต่าง)
คุณคิดเหรอว่า คนเก็บขยะคนหนึ่งในเขมรจะมีทรัพย์สินอะไรมากมายนัก แล้วการศึกษาล่ะ คุณคิดว่าสาวเขมรกับหนุ่มญี่ปุ่นเค้าจะสื่อสารกันด้วยภาษาอะไร
อังกฤษเหรอ??? หรือญี่ปุ่น??? หรือเขมร??? หรืออื่นๆ........
และแล้ว 2 ปีผ่านมา.......เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนโกหก......
เค้าสองคนก็คบกันมาและพยายามเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ด้วยความงุนงงสงสัยและอยากรู้เรื่องชาวบ้านอยู่หน่อยๆเพื่อนคนนึงของฝ่ายชายจึงถามขึ้นมาว่า "นายชอบผู้หญิงคนนั้นตรงไหน" รู้ไหมเขาตอบว่า
"ผมชอบเขาตรงที่เขาเป็นคนเข้มแข็ง อดทน มีจิตใจที่แข็งแกร่ง"
และเมื่อตอนปีใหม่ที่ผ่านมานี้......เขาได้บุกบั่นเดินทางไปหาเธอ เขาเลือกที่จะเดินทางโดยรถทัวร์ตลอดการเดินทาง สถานีเริ่มต้นคือ สิงคโปร์ เข้ามาเลย์ จากมาเลย์ เข้าไทยหาดใหญ่ และจากหาดใหญ่ยิงตรงเข้ากรุงเทพ เพื่อจะนั่งต่อ จากสถานีกรุงเทพไปลงที่ตลาดโรงเกลือ และนั่งรถต่อไปจนถึงเขมรในทีสุด
3 วัน.........ที่เขาเฝ้าครุ่นคิด ว่าทำไมการเดินทางนี่มันช่างไกลนัก.....ไกลเหลือเกิน และเมื่อไรที่เราจะได้พบกัน
จบแล้วล่ะเรื่องนี้ เพราะหนูไม่ได้ถามต่อว่าเกิดอะไรขึ้นอีก เพราะตอนนั้นมันอึ้งและประทับใจกับความพยายามของคำว่ารัก จนทำให้นึกถึงถ้อยคำนึงในหนังเกาหลีเรื่อง The Classic ว่า "โอกาสจะบังเกิดแก่คนที่มีความเพียรพยายาม (Chance is a gift for those who try)"
ฟังแล้วมันช่างมีกำลังใจจริงๆ ไม่ใช่เฉพาะเรื่องความรักที่ฉันกำลังจะประคับประคองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความใฝ่ฝันต่างๆนานา.....แม้มันจะนานและยากลำบาก แต่ขอให้ใจนั้นมุ่งมั่นรอคอยวันที่จะเป็นของเรา เท่านี้ชีวิตก็เป็นสุข สุดท้ายเราก็พูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า
"แม้เจออุปสรรคก็บ่ยั่น"
ปล. ขอไว้อาลัยแด่ครูจูหลิงผู้จากไป ขอให้ครูไปสู่สุขคติ Rest in Peace
